Selangor kini sedang berhadapan satu krisis tatakelola institusi yang semakin ketara, apabila Sultan Selangor terpaksa berulang kali tampil menzahirkan teguran terhadap Kerajaan Negeri dalam isu-isu yang menyentuh kesejahteraan rakyat, kelestarian alam sekitar dan sensitiviti sosial.

Krisis ini bukan lagi bersifat terasing atau teknikal, tetapi mencerminkan satu realiti yang membimbangkan dan bersifat sistemik, melangkaui persoalan projek, pentadbiran harian dan perbezaan dasar, sebaliknya menandakan keretakan dalam kerangka kebertanggungjawaban pentadbiran negeri.

Dalam sistem Raja Berperlembagaan, Sultan berdiri sebagai institusi penyatu dan penjaga amanah rakyat, bukan sebagai aktor politik.

Oleh itu, apabila Baginda terpaksa tampil menegur keputusan eksekutif, ia merupakan indikator jelas kepada kegagalan serius kerajaan negeri dalam menunaikan tanggungjawab asas tadbir urus, perlindungan kepentingan awam dan penjagaan kesejahteraan rakyat.

Dan di Selangor, perkara ini bukan lagi bersifat terpencil atau luar biasa, ia telah berlaku terlalu kerap sehingga membentuk satu pola kegagalan pentadbiran.

Di Selangor hari ini, konflik antara Istana dan Kerajaan Negeri bukan lagi sekadar episod, tetapi telah berkembang menjadi satu corak pentadbiran yang sistemik.

Isu penternakan babi berskala mega, kemerosotan kebersihan bandar, kelemahan pengurusan sisa pepejal, kecuaian terhadap sensitiviti sosial, ancaman terhadap alam sekitar serta kemerosotan kesejahteraan rakyat, semuanya berkongsi satu ciri yang sama.

Kerajaan Negeri membuat keputusan berimpak tinggi tanpa penilaian menyeluruh terhadap kesan sebenar kepada rakyat, sehingga Istana terpaksa tampil sebagai suara yang mempertahankan kepentingan awam.

Apabila Tuanku Sultan Sharafuddin Idris Shah menzahirkan dukacita, mempersoalkan niat, menegur kelulusan, bahkan mencadangkan pemimpin politik ‘tinggal sendiri di kawasan terjejas’, itu bukan simbolik tetapi itu amaran tadbir urus.

Ia membawa mesej yang sangat jelas. Kerajaan Negeri tidak lagi memimpin tetapi diheret oleh projek, tekanan kepentingan dan pendekatan teknokratik yang terpisah daripada pengalaman hidup rakyat.

Istana menjadi penyeimbang kerana Eksekutif hilang kompas. Institusi Raja tidak sepatutnya menjadi ‘pembetul kesilapan’ pentadbiran.

Namun di Selangor hari ini, Istana telah dipaksa memainkan peranan semak dan imbang yang gagal dimainkan oleh Exco dan kepimpinan negeri.

Apabila kebersihan bandar merosot, aduan rakyat berleluasa, alam sekitar terancam, dan sensitiviti majoriti Muslim diketepikan, kerajaan negeri tidak tampil sebagai pelindung tetapi sebagai pengurus projek semata-mata.

Lalu Tuanku terpaksa bersuara. Ini bukan konflik peribadi. Ini adalah konflik antara amanah pemerintahan dengan kegagalan tatakelola. Masalah Selangor bukan akibat kekurangan projek tetapi kekurangan akauntabiliti

Selangor tidak kekurangan dana, tidak kekurangan hasil, tidak kekurangan kepakaran. Yang Selangor sedang kekurangan ialah kepimpinan berteraskan amanah, kepekaan dan kebertanggungjawaban.

Dan apabila Istana terpaksa menegur, itu bermakna kerajaan negeri telah gagal memenuhi tanggungjawab asasnya iaitu menjaga kesejahteraan rakyat sebelum menjaga kelulusan projek.

Apabila Sultan terpaksa menjadi suara rakyat, ia menandakan kerajaan negeri telah berhenti menjadi pelindung rakyat.

Ini bukan isu politik, ini isu keabsahan moral sebuah pentadbiran. Selangor hari ini tidak memerlukan lebih banyak projek. Selangor memerlukan kepimpinan yang kembali kepada amanah, adab dan tatakelola.

Dan selagi Istana terus terpaksa menegur, selagi itulah Selangor sedang diperintah oleh pentadbiran yang belum layak memegang amanah rakyat.

Oleh: Dr. Armin Baniaz Pahamin – Aktivis Politik

Artikel ini merupakan pendapat peribadi penulis semata-mata dan tidak semestinya mewakili malayadaily.com